4 mei
Doornroosje,
De zon schijnt. Ik lig op mijn rug in het gras.
Ik kauw op een grassprietje. Wat ik je gisteren schreef,
ik weet het niet.
Ik heb daarnet geroepen - tegen niemand, want er is hier niemand:
'Ik ga nergens heen'.
Ik stel me voor dat de tijd vanaf nu heel langzaam gaat en dat ik
pas over een eeuwigheid (voor mijn gevoel) opsta.
Ik denk: ik ga nergens aan denken, ik ga naar de lucht kijken
en aan niets en niemand denken.
Maar plotseling wordt er iets verscheurd, hoog in de lucht.
Zo'n soort geluid is het.
Linnen, dat geluid, blauw linnen en iemand roept:
'Waar blijf je?'
Een heldere stem die wordt weerkaatst tegen de heuvels in de verte.
Dan is het weer stil.
Wat denk je dat ik nu doe?
Ik sta op. Natuurlijk sta ik op.
Waar denk je dat ik heenga?
Naar jou. Natuurlijk ga ik naar jou.
Denk je dat ik denk dat jij dat riep?
Nee. Dat denk je niet. En dat denk ik niet.
Wie riep dat dan wel?
Ik. Ik riep dat zelf.
Ik roep dat zo vaak, ik roep dat van ver weg,
van dichtbij, onverwachts, achter mijn rug, in mijn oor,
zachtjes, snerpend, hees, zangerig, zoet, nachtenlang, dagelijks: 'Waar blijf je?'
Ik ben traag, ik slof, ik kom altijd achteraan.
Niemand anders dan ik
kan zich zo goed voorstellen
dat ik mijn geduld verlies met mijzelf.
P.
(Uit: Brieven aan Doornroosje, Toon Tellegen, Querido Uitgeverij 2002)
