Aan mijn prinses

Aan mijn prinses

Liefste, hart en woorden
houden voor jou stil,
jij blinde vlek in mijn vermoorden
van wat ik vergeten wil.

Kleine vink, lieve kleine kinkel
- de liefde speelt mij parten -
babyface, bijou, scharminkel
voor wie ik alles weer wil tarten.

Tot ik, als vroeger, blind van pijn
weer neerlig, eenzaam in het laken.
Het gaat niet om het zijn
maar om wat wij er van maken.

Envoi: Prinses, ik beschrijf wat ik bewonder,
wat ik vrees, bemin of haat.
Prinses, nu ik u ken kan ik niet zonder,
gedoog niet dat ik u verlaat.

(Uit: Junkieverdriet, Jotie T' Hooft - Manteau 1976)

125 euro voor Make A Wish

Door de talrijke bestellingen van de afgelopen week, kan ik vandaag - uitgerekend op Kerstdag - 125 euro storten op de rekening van Make A Wish - Vlaanderen.

Hopelijk kunnen er enkele kleine sprookjesachtige wensen vervuld worden door dit kerstcadeautje...

Aan iedereen die een bijdrage leverde door juweeltjes te kopen:
PRINSELIJK BEDANKT!

Violets Of Dawn  
written by Eric Andersen

  
Take me to the night I'm tippin' topsy turvy
turning upside down
Hold me tight and whisper what you wish
for there is no one here around

Oh you may sing song me sweet smiles
regardless of the city's careless frown
Come watch the no colors fade blazing 
into pedal sprays of violets of dawn

In blindfold wonderments enchantments
you can lift my wings softly to fly
Your eyes are like swift fingers reaching out
into the pockets of my night

Whirling twirling puppy warm
before the flashing cloaks of darkness gone
Come see the no colors fade blazing
into pedal sprays ofviolets of dawn

Some prince charming I'll be
on two white steeds to bring you diamond crowns
And climb your tower sleeping beauty
before you ever know I've left the ground

You can wear a Cinderella Snowhite
Alice Wonderland gown
Come watch the no colors fade blazing
into pedal sprays of violets of dawn

But if I seem to wander off in dream like looks
please let me settle slowly
It's only me just staring out at you
a seeming stranger speaking holy

I don't mean to wake you up
it's only loneliness just coming on
So let the no colors fade blazing
into pedal sprays of violets of dawn

Like shadows bursting into mist
behind the echoes of this nonsense song
It's just chacing whispering trail
of secret steps see them laughing on

There's magic in the sleepiness
of waking to a childish sounding yawn
Come watch the no colors fade blazing
into pedal sprays of violets of dawn

(From Eric Andersen "Bout Changes & Things" - Vanguard Records 1966)

De koning(in) te rijk!

Dankzij het enthousiasme van heel wat mensen, raakt de schatkist voor Make A Wish al goed gevuld!
Ik had nooit gedacht dat er zoveel reactie zou komen - zeker niet zo snel.
Maar natuurlijk voel ik me op dit moment hierdoor wel de koning(in) te rijk!

Op dit moment staat de teller op 46,75 euro voor Make A Wish. Wanneer er 100 euro in de schatkist zit, stort ik een eerste schijf op hun rekening.
Misschien lukt dat nog wel in 2011...

Een royale dank-u-wel aan iedereen!

De prinses

Uit de brieven van de prins...

25 februari


Doornroosje,

Natuurlijk ben ik niet de enige die op weg is naar jou.
We zijn met zijn duizenden.
Maar de wereld is groot. We komen elkaar nooit tegen, totdat we
bij jouw kasteel aankomen.
We arriveren allemaal tegelijk.
Het ziet zwart van de prinsen.
"Doornroosje," roepen we. "Doornroosje!"
We dringen, lopen elkaar onder de voet, gooien elkaar in de slotgracht,
zakken in de grond van schaamte of barsten in een schril soort lachen uit.
Daar, die bewegingen van het gordijn voor het zolderraam,
ben jij dat, wakker geschrokken?
Woedend, dat je niet gewekt bent door een kus, maar door geschreeuw?
Je haat ons.
Als je emmers water of pek hebt stort je ze
met grote liefde en toewijding over ons uit.
Wij druipen af, met zijn duizenden. Jij gaat weer slapen.
(Misschien geeft een lakei je vlug even een boterham en een kopje thee,
omdat je toch wakker bent.)
Alle prinsen verspreiden zich weer, gaan verschillende richtingen uit, moe, teleurgesteld.
Maar misschien zijn ze ook opgelucht. Sommigen.
Ver van jouw kasteel vallen ze in slaap, in valleien, bossen, steppen.
Ze dromen dat jij hen wakker kust en in hun oren fluistert:
"Jij bent mijn prins. Alleen jij."
Ik slaap.
Ik droom zo duidelijk mogelijk.
Een van de duizenden.

P.

(Uit: Brieven aan Doornroosje, Toon Tellegen, Querido 2002)

In ieder van ons schuilt een prinses...

De-prinses-in-mei is een gloednieuw initiatief dat ik startte op de morgen waarop er, na 531 dagen onderhandelen, eindelijk een begrotingsakkoord was in ons prinsenland.

"De prinses in mij" droomde al langer van dit creatief project; ik hoop dan ook dat het een perfecte weergave zal worden van mijn knutselfrutsel-knip-en-plak-woede, van mijn boekenverslindpartijtjes en van de écht belangrijke dingen in mijn leven (mijn job, mijn lesopdracht, mijn persoonlijke en minder persoonlijke goede doelen,...).


Concreet:
Kijk rechts naar mijn juweeltjesalbum bij "kiekjes". Hier vind je al twee verschillende albums van mijn juwelen. Kies in Flickr links bovenaan voor "sets" - bij "detail" zie je meer informatie over elk juweel .
Mocht je hierdoor betoverd worden, lees dan rechts van de pagina meer over
* "juweeltjes uit de doos"
* "juweeltjes op een feest"
* "juweeltjes bij de thee"


Omdat het eerder een rijkelijk uit de hand gelopen hobby is en omdat ik zelf eigenlijk een prinsheerlijk leventje leid waarin ik niets wezenlijks te kort kom, is het niet mijn bedoeling om mij hier persoonlijk mee te verrijken.
Vandaar dat alle opbrengsten naar Make A Wish - Vlaanderen gaan. 
Hopelijk kan ik er op deze manier voor zorgen dat mijn juweeltjes een kleine bijdrage zullen leveren om "prinsessenwensen" van kinderen, wiens dromen soms hun enige houvast nog zijn, te vervullen.

Want uiteindelijk schuilt in elk van ons een prinses (ou un petit prince) ...

Een draak verslaan

Een draak verslaan
met de vriend
die me nooit zal verraden.
Op paarden gaan we.

Of zonder paarden, dat mag ook.
In dit land van vriendschap
hebben we geen paarden nodig.
Langs rivieren gaan we,


door een landschap
dat ons uitnodigt te wijzen.
Kijk! Daar liepen we net.
Kijk! Daar gaan we naartoe.

Door de stad desnoods.
In dit land is ieder landschap goed.
Een draak verslaan.
Alleen de poging al!

En wij houden van elkaar
zoveel, dat het niet erg is
als we niet winnen.

(Uit: Het moest maar eens gaan sneeuwen, Tjitske Jansen, Uitgeverij Podium 2003)

Wachtend op een wonder...

Twee van mijn lievelingsprinsessen!!

Visionair?!

We are born princes and the civilizing process makes us frogs.
(Publilius Syrus, 1st century B.C.)

Of hoe er 21 eeuwen later nog niets veranderd is...

Sprookjes

ik ben je achternagegaan
maar ik vond je niet
de wind was ongenadig, kou
steeg uit de grond omhoog

ik dacht aan sprookjes waarin
wie fouten maakt verandert
in een boom, een steen


maar ik geloofde niet in sprookjes
ik geloofde in seizoenen, in dag
en nacht, in eens en ooit, ooit
zou ik je vinden

er was leegte die gevuld zou worden
wind die luwen zou en straks
de zon, die als een zoeklicht
langs de hellingen zou gaan


(Uit: Achter de bergen, Miriam van Hee, De Bezige Bij, 1996)

Uit de brieven van de prins...

17 september

Prinses,

Iemand riep dus dat ik gelukkig ben. Er was nergens iemand te zien.

Na een hele tijd riep ik terug: "Waarom ben ik gelukkig?"

Domme vraag.

Want hij had het al gezegd: omdat ik jou ging wakker kussen.
Het was even stil.

Toen riep die stem: "Wilt u soms liever ongelukkig zijn?"

"Nee."
"Nou dan..."

Daarna was het stil.

Alleen de meeuwen krijsten, en steeds

duidelijker rook ik de geur van de zee.

Mensen hadden mij die kant op gewezen.

Ik was dus gelukkig. Zo zo.
Ik kneep in mijn vingers: gelukkige vingers.
Ik krabde aan mijn gelukkige achterhoofd.

Mijn gelukkige voeten voerden mij veerkrachtig verder.

Maar het gelukkigst waren natuurlijk mijn lippen, die

jou wakker zouden kussen.

En mijn gedachten, die dat wisten.

De weg voerde naar beneden. Een kronkelige grindweg.
Ik kwam niemand meer tegen.
Ik begon te hollen. De weg was soms zo steil dat
ik bijna niet stil kon blijven staan.
Mijn geluk gloeide in mijn hele lichaam en
lag bovendien ook nog eens als een baal meel op mijn schouders.
Al hollend werd die baal geluk steeds zwaarder,
mijn gelukkige knieën knikten,
de weg ging plotseling weer omhoog.
Ik, gelukzalige,
kon niet meer.
"Aan geluk bezweken", een kruis langs de weg.

P.


(Uit: Brieven aan Doornroosje, Toon Tellegen, Querido 2002)