Aan mijn prinses
Liefste, hart en woorden
houden voor jou stil,
jij blinde vlek in mijn vermoorden
van wat ik vergeten wil.
Kleine vink, lieve kleine kinkel
- de liefde speelt mij parten -
babyface, bijou, scharminkel
voor wie ik alles weer wil tarten.
Tot ik, als vroeger, blind van pijn
weer neerlig, eenzaam in het laken.
Het gaat niet om het zijn
maar om wat wij er van maken.
Envoi: Prinses, ik beschrijf wat ik bewonder,
wat ik vrees, bemin of haat.
Prinses, nu ik u ken kan ik niet zonder,
gedoog niet dat ik u verlaat.
(Uit: Junkieverdriet, Jotie T' Hooft - Manteau 1976)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten